Wyobraźnia w stanie jawy lub snu jest wspólnym językiem obu sfer psychiki. Korzystają z niej i odwołują się do niej wszyscy – dzieci, naukowcy, artyści, kapłani.

Drogą wyobraźni sięgamy w rzeczywiste i nierzeczywiste obszary życia, odtwarzamy przeszłość, tworzymy światy fikcyjne i urojone. Podejmujemy próbę zrozumienia języka nieświadomej sfery duszy. W niej mieszczą się obok siebie fantazje, idee, uczucia, intuicje, myśli, marzenia, wspomnienia, nadzieje.

Istotę wyobraźni obserwujemy w sferze marzeń sennych, w której świadomość śniącego jest tylko „domieszką” pojawiających się obrazów i symboli.
Różne kierunki psychologii próbują nam przybliżyć funkcje, wymiary i strukturę marzeń sennych, jako jednego z dialektów języka nieświadomości.

Często mówimy, że naszymi drogami kieruje nieznany los i Bóg. Działają one od strony nieświadomej, konfrontując ograniczone możliwości jednostronnie rozwiniętej świadomości. Ze ścierania się sił świadomości i nieświadomości wyłania się w toku życia głębsza prawda o sobie i świecie, rodzi się doświadczenie i mądrość życiowa, która nie polega tylko na racjonalnej wiedzy i myśleniu, ale także na wsłuchiwaniu się w irracjonalne, niejasne podpowiedzi płynące z nieświadomości.

Irracjonalna strona psychiki, bezpośrednio związana z procesami nieświadomości, ujawnia się w czystej postaci w snach. Sny reprezentują nieświadomy biegun psychiki w dialogu dwóch systemów – świadomego i nieświadomego, racjonalnego i irracjonalnego.

Jungowska zasada jedności przeciwieństw mówi, że świadomość człowieka nie może objąć /poznać/ wszystkiego; system świadomy i nieświadomy uzupełniają się.

Opozycja świadomej racjonalnej wiedzy oraz irracjonalnej nieświadomości może być źródłem intensywnych, konfliktowych przeżyć, ale może też dostarczyć wsparcia, inspiracji i harmonijnych rozwiązań.

Indywidualne „ja” człowieka / ego/ nie może zupełnie odizolować się od przypadkowych odczuć i nieświadomych reakcji na sytuacje. Korzystanie z irracjonalnych bodźców ujawniających się z nieświadomości wzmacnia indywidualny rozwój, pozwala budować indywidualny i zbiorowy wymiar tożsamości oraz zdobyć kolejne doświadczenia, które służą zdobyciu nowych obszarów rzeczywistości społecznej i kulturowej.

W dialogu świadomego umysłu z nieświadomością bezpośrednie znaczenie snów zależy od stopnia rozwoju człowieka. Niedojrzała jednostka jest zwykle uległa wobec pojawiających się napięć w nieświadomości. Osoba przeciętna potrafi zagłuszyć niejasne informacje i niepokoje lub lekceważy je.

Zdolność wsłuchiwania się w irracjonalne treści i umiejętność zrozumienia irracjonalnych przekazów wiąże się intuicyjną oraz uczuciową wrażliwością i składa się na bogactwo doświadczenia życiowego jednostki.
Twórcza kultura i sztuka zachęca do zapoznawania się z irracjonalnym światem wyobraźni, baśni, sztuki i snów, gdyż w ten sposób dwa systemy, świadomość i nieświadomość, zbliżają się w świecie wewnętrznych przeżyć i zewnętrznych działań.

Funkcje snów przynoszących informacje z nieświadomości są różne. Może to być odreagowanie zgromadzonego napięcia psychicznego, kompensacja frustracji w symbolicznej, wyobrażeniowej wersji, pobudzanie świadomości i jej inspiracja, życiowe ukierunkowanie, a nawet psychiczna lub duchowa integracja.

Intuicja jest zdolnością, która polega na tym, że wiesz coś bez słów, że znasz prawdę bez żadnych wyjaśnień.

Działa ona poza czasem i przestrzenią i stanowi ogniwo między subiektywnym i obiektywnym światem.  Funkcjonuje ona ze świadomością, że przeszłość, teraźniejszość i przyszłość istnieją jednocześnie.

Odczytuje ona pragnienia twojego świadomego umysłu, wybiega w przyszłość i znajduje sposoby ich realizacji.
Przemawia do ciebie za pomocą olśnień i objawień.

Intuicja często przypomina ukryte w tobie dziecko, które stara odciągnąć cię od uprzykszonych zajęć, ku światu radości.

W tym świecie beztroski, co jest zdumiewające, możesz odnaleźć wszystkie odpowiedzi, których być może wcześniej usilnie poszukiwałeś.

Intuicja potrafi w mgnieniu oka syntetyzować pojęcia. Na bardzo subtelnych i wysokich poziomach intuicji pracowali tacy geniusze jak Tesla czy Einstein. Czerpali swoje inspiracje spoza świata czasu i przestrzeni.
Intuicja wybiega poza to co znane, ku nowemu. Może ci pomóc, znaleźć odpowiedzi i informacje, których nie zna umysł żadnego człowieka.

Intuicja często udzieli ci odpowiedzi, które z powodu wcześniejszego doświadczenia być może nie wydają się logiczne, a jednak po wnikliwej analizie, okazują się trafne.

Jak rozwinąć swoja intuicję?

Przede wszystkim naucz się jej ufać. Każdy człowiek słyszy w głębi duszy pewien charakterystyczny podszept i dzięki niemu wie, co chciałby robić i jaki chciałby być.

Jeśli chcesz nadać swojej intuicji kształt fizyczny, rozwiń takie cechy jak: cierpliwość, ufność, wiara we własne siły i umiejętność koncentracji, a przede wszystkim……. pracowitość.

Umiesz korzystać z intuicji i słuchać swoich przeczuć. Masz też wyobrażenie, kim chciałbyś być. Twoje zadanie polega na tym, by zwracać uwagę na te wizje, dopasowywać do nich własne działania, postawę i zachowanie. Gdy będziesz kierować się wskazaniami intuicji, poczujesz swoja prawdziwą moc w działaniu.

Obejrzyj się za siebie i oczyść swoje wspomnienia, aby twoje ego nie przywoływało negatywnych obrazów z przeszłości, które kiedyś nie pozwalały iść naprzód. Przyjrzyj się cechom swojej duszy, które rozwinąłeś w bolesnych chwilach swego życia i przekonaj samego siebie, że zrobiłeś wszystko, co według twojej ówczesnej wiedzy wydawało się najlepsze. Zdobyłeś cenne doświadczenie. Za niektóre z nich wiele zapłaciłeś- tym bardziej je ceń. Twoje dzisiejsze przemyślenia, umiejętności i postawy ukształtowały się właśnie wtedy. Każda lekcja pozwoliła ci się rozwinąć i umożliwia postawienie kolejnego kroku.

Jeśli chcesz zrealizować wizję swojej intuicji- wierzę, że chcesz być szczęśliwym- musisz najpierw schwycić jej wyobrażenia, przytrzymać w swoim umyśle, a potem wykazać się cierpliwością, by wprowadzić je w czyn. Pamiętam jak ja uczyłem się cierpliwości, kiedy to jeszcze będąc dzieckiem godzinami budowałem najróżniejsze konstrukcje, widząc oczami wyobraźni efekt końcowy, ciesząc się nim. W momencie w którym chwycisz swoją intuicję, staje się ona bezczasowa- staje się ona w równym stopniu przyszłością co i przeszłością.

Dobrze jest mieć w życiu plan swpich zamierzeń. Nie musisz trzymać się swego planu zbyt sztywno, ponieważ tym samym uniemożliwiłbyś dokonywanie się cudów i hamowałbyś twórczy przepływ energii w twoim wnętrzu. Zawsze szybciej i łatwiej realizują się twoje pragnienia, gdy podążasz za głosem intuicji. Może ona z właściwą sobie beztroską przybliżyć cię do twoich celów i spełnić wizje twojego intelektu,…… a zazwyczaj daje jeszcze więcej.

Intuicja często powie – dzisiaj oddaj się czemuś, co nie jest tak bardzo ważne np. idź do lasu, odwiedź księgarnię. I oto pod koniec dnia okazuje się, że zdziałałeś więcej, by zbliżyć się do celu, niż gdybyś zrobił to, co zaplanowałeś. Możesz wpaść na pomysł, który posunie cię o lata do przodu w twoim przedsięwzięciu.
.
Wielu wolałoby być już w przyszłości niż w czasie teraźniejszym. Lecz pamiętaj, czym innym jest żyć przyszłością, a zgoła czym innym realizować swoje przyszłe cele w teraźniejszości. Najgorszym wyjściem jest działać mechanicznie. Bez wizji i bez intuicji. Najgorzej być maszyną zamiast człowiekiem. Jeśli nie postępujesz zgodnie z intuicją, nie zdołasz stworzyć życia, jakiego pragnie każdy człowiek, pozostaniesz maszyną w trybach niezależnych od ciebie sytuacji, wydarzeń.

Najlepszy sposób budzenia intuicji to słuchać jej głosu.

Pomyśl, ile razy słyszałeś w myślach szept, który zlekceważyłeś? Ile razy słyszysz podszepty, co chcesz robić dla swojej kariery, lecz nieustannie wymyślasz powody, dla których tego nie robisz? Czy nie prościej byłoby poszukać powodów, dla których to zrobisz?

Ty już na pewno wiesz, że o wiele więcej wysiłku kosztuje powstrzymywanie się przed czymś, niż posuwanie się do przodu. Zwróć uwagę jak bardzo czujesz się zmęczony, gdy myślisz o czymś negatywnym, a jak tryskasz entuzjazmem, gdy poświęcasz uwagę temu, co dla ciebie pozytywne.

Na pewno warto zastanowić się na tym, czy droga którą idziesz, jest dla ciebie dobra. Może warto zmienić pracę, której nie lubisz, może warto powiedzieć komuś, że go kochasz miłością czystą bez wymagań i bez warunków.

Posłuchaj swojej intuicji, a ona wyśle cię w przyszłość wraz z tym wszystkim, co do siebie przyciągasz i co kochasz. Gdy posłuchasz tego głosu to wszędzie ujrzysz pootwierane drzwi. Jeśli któreś będą zamknięte znaczy to, że wszechświat radzi ci pójść inną drogą. Nie staraj się przez nie przedrzeć, tylko rozejrzyj się wokół i poszukaj innych otwartych drzwi prowadzących do twojego celu. Przestań się zniechęcać, cel możesz osiągnąć różnymi drogami, wybieraj te najlepsze dla ciebie.

Intuicja mówi do ciebie w czasie teraźniejszym. Za pośrednictwem pragnień, olśnień, przebłysków idei i emocji popycha cię w określonym kierunku.

Jeśli jest tak, że zmuszasz się do jakiegoś działania, podczas gdy twoje wyczucie skłania cię do czegoś całkiem innego to znaczy, że nie zważasz na swoją intuicję. Ona nieustannie wysyła ci informacje, mówiąc w każdej chwili, co masz zrobić, aby otworzyć swoją energię na skuteczne działanie. Ona zawsze kieruje ciebie ku pełni życia i ku doskonalszej ścieżce.

Twoje stare przekonania mogą walczyć z intuicją. Nauczyła ciebie tego kultura, w której zostałeś wychowany – świat zorientowany na rozwój pseudo racjonalnego, pseudo logicznego umysłu.
A przecież gro największych wynalazków – radio, światło elektryczne, telewizja, wywodzi się z syntezy intelektu i intuicji. Prawdziwy intelekt nigdy nie może czuć się zagrożony przez intuicję. Prawdziwy intelekt potrafi docenić to, co jest dobre.

Wielu ludzi żywi przekonanie, że jeśli idzie im coś zbyt łatwo, to coś musi być nie w porządku lub, jeśli nad czymś ciężko nie popracują to rezultaty są nic niewarte. Jest to jeden ze sposobów sprawowania kontroli przez pseudo intelekt.

Prawdziwy intelekt w sposób logiczny potrafi połaczyć to, co jest do połaczenia, tak samo jak i intuicja działa w sposób szybki i spontaniczny. Jeśli sztywno obstajesz przy wyznaczonych wcześniej celach, jeśli kierujesz się ograniczającymi ciebie przekonaniami, chorymi emocjami, to możesz przegapić wiele informacji przekazywanych przez intuicję, a mówiących jak mógłbyś ułatwić sobie wiele rzeczy. Gdy czujesz opór przed jakimś działaniem to zatrzymaj się i zapytaj siebie, co naprawdę ty chcesz. Może wybrałeś niewłaściwa drogę lub niewłaściwą porę. Masz do zastanowienia się prawo, masz też prawo korzystać z informacji zwrotnych. Jeśli zawsze będziesz ufał swoim uczuciom i postępował zgodnie z nimi, intuicja, logika i wszechświat będą cię wspierać.

Wiele osób ma za nic intelekt, wychwalając ponad wszystko emocje. Kiedy jednak poznają prawdziwy intelekt stanie się on jak kapitan, który steruje okrętem uczuć. Trzeba więc być elastycznym i traktować swoje plany jako wskazówkę. Intelekt i intuicja wskaże najlepszą, najszybszą i najłatwiejszą drogę.

Podążaj więc za głosem intuicji, chociaż wymaga to wielkiej wiary i ufności. Aby rozwinąć wiarę i ufność cofnij się do chwil, w których okazałeś się elastyczny, zmieniłeś plany, a twoje sprawy potoczyły się nawet lepiej, niż się spodziewałeś.

Jeśli chcesz zwiększyć swoją efektywność, posłuchaj cichego szeptu w sobie,… i zrób tak, jak on radzi.

Pozwól na zaufanie sobie. Postępuj tak, jak tego chcesz.

Stań się znowu dzieckiem. Wnieś zabawę i radość do swojego życia a zobaczysz, że zbudzi się w tobie twórcza energia, dając siły, radość i zadowolenie z tego, ze jesteś.

ps

polecam lekturę tekstu Piotra Piotrowskiego Jung, synchroniczność i astrologia zamieszczonego na Tarace: http://www.taraka.pl/index.php?id=jungsyn.htm

Zdolności intuicyjne posiada każdy, jednak na skutek ewolucyjnego korzystania z rozumu, intuicja jest tłumiona i często prawie w zaniku.

Człowiek świadomy ma jednak dostęp do wszystkich źródeł wiedzy. Może on zatem przypomnieć i rozwinąć zdolności intuicyjne oraz duchową dojrzałość, aby ponownie odbierać intuicję w sposób świadomy.

Trudność, aby zaufać niezidentyfikowanym bliżej błyskom myśli lub myślom niezwykłym, polega po prostu na tym, że intuicja może sprzeciwiać się rozumowi, emocjom i przyzwyczajeniom. Należy rozważyć, którą drogą podążyć.

Emocje mają tendencję do wybierania drogi najwygodniejszej; rozum wysuwa argumenty, często obalające przesłanie intuicji. Którą drogą podążyć wybieramy sami. Z doświadczenia wiem, że tak samo automatycznie i bezświadomie można podążać drogą myśli, co i drogą intuicji. Obie drogi mogą zaprowadzić w ślepy zaułek- i wiedza o tym też jest elementem świadomości.

Rozumienie mechanizmów intuicji, pozwala na świadome korzystanie z dawnych atawistycznych możliwości, umiejętności takich jak wyczuwanie pól energoinformacyjnych, telepatia, jasnowidzenie, jasnosłyszenie. Jedynie jasnomyślenie nie należy do atawizmów i jest dorobkiem ewolucyjnym, dostępnym ludzkości dopiero od 2 tysięcy lat.

Przeżywanie przyszłych sytuacji, odczuwanie myśli innych ludzi i mentalne przekazywanie swoich myśli jest całkiem normalne dla kogoś, kto zdaje się na swój wewnętrzny potencjał.

Jeśli w swoim życiu stworzymy przestrzeń do rozwoju intuicji lub telepatii, będziemy mogli następnie wykonać krok do nowoczesnej intuicji zgodnej z duchem dzisiejszych czasów- do jasnomyślenia.

Nie będzie już żadnych pytań, bo będziemy prowadzeni przez życie. Wszystko będzie harmonizowało, wszystko będzie zestrojone. . ale to przyszłość, cel naszej ewolucji.

Nasz rozum wykrywa tylko część całości- wykorzystując tylko część sił, można osiągnąć tylko część sukcesu.

Fizyka naucza dzisiaj, że naszymi oczami możemy postrzegać tylko 8 procent istniejącego widma promieniowania, a więc dopóki ograniczamy się tylko do tego co widoczne, dopóty nie widzimy 92 procent rzeczywistości.

Mimo to w dzisiejszych czasach powszechnie wierzy się, że korzystając jedynie z wysoce zaawansowanych wynalazków techniki, można się wznieść ponad prawa natury. Stało się jednak jasnym, że droga ta zaprowadziła tak myślących w ślepy zaułek. Coraz więcej katastrof naturalnych, pogorszenie gospodarczej sytuacji na świecie, rosnąca liczba wojen są dowodem na to, że problemy ludzkości nie zostaną rozwiązane dzięki ograniczonemu rozumowi i że raczej należy dążyć do dalszego rozwoju duchowego i do dalszego rozwoju świadomego, pełnego rozumu.

Patrząc na stan dzisiejszego świata widzimy, że ograniczony rozum nie może być właściwą drogą do poprawy jakości życia i stworzenia życia pełniejszego i szczęśliwszego.

Gdy człowiek uaktywnia i stosuje wszystkie swoje zdolności, wtedy następuje pozytywna zmiana na wszystkich płaszczyznach.

Kosztem pozbycia się instynktu odkryliśmy rozum, rozwinęliśmy go, wytrenowaliśmy i daliśmy mu w naszym życiu tyle przestrzeni, że w wyobraźni dla innych zdolności nie zostało już prawie w ogóle miejsca. Dziś nadszedł czas, aby przywrócić równowagę pomiędzy starym i nowym- bowiem prawdziwy rozum umie docenić każde źródło wiadomości.

Choć od stuleci wpajane są nam fizyczne teorie i eksperymenty, to materialistyczny obraz świata nam się rozmywa. Musimy przygotować się do wejścia w całkowicie nieznany świat.

Dzięki intuicji będziemy mogli rozpoznawać rzeczy i robić doświadczenia, które są pozornie całkowicie sprzeczne z materialistycznym widzeniem świata. Jeśli coś jest sprzeczne z naturą, to znaczy, że jest błędnie rozumiane. Jeśli współczesna nauka nie rozumie zjawisk nazywanych przez nią paranormalnymi to znaczy, ze sama względem świata i rzeczywistości jest paranormalna- pozbawiona świadomości i rozumu.

Jeśli naszym życiem kieruje tylko intelekt, to będziemy doświadczać wyroków ślepego losy- związki karmy księżycowej poniosą nas tam, gdzie życie da solidną nauczkę.

Świadomość, to wiedza na temat zasad karmy słonecznej i nieodwracalności wyroków karmy księżycowej. Świadomość to podróż swoją własną droga, oświetloną wewnętrznym słońcem, jasną nawet wówczas, gdy wiedzie przez księżycowe wyboje.

Rozpoznanie własnej prawdy nie jest łatwe, gdyż nie posiada ona żadnej formy, nie można jej znaleźć w określonym miejscu, lecz obcena jest we wszystkim – jest wszędzie.

Gdy zaczniesz być świadomym ujrzysz prawdę o sobie wypisaną wokół Ciebie. To tak, jakby na każdym płocie, na każdym budynku była wypisana prawda o Tobie. Gdy to zaczniesz dostrzegać, przestaniesz się bać prawdy, przyjmiesz ją jako coś powszechnie znanego i nieodwracalnego i staniesz się tym samym wolnym. Wolność jest wszystkim, a tam gdzie jej brak, nie ma też i miłości.

Gdy dotrzesz do świadomości, to znowu będziesz bezpośrednio postrzegać prawdę i rzeczywistość.

Taki jest właśnie cel warsztatów Neurotransgresji na które zapraszam wszystkich tych, dla których nie wystarcza już tylko wiedza i logiczne myślenie. Zapraszam tych, którzy chcą rozwijać swoje zdolności intuicyjne i wiedzą, że będą one pożądane i coraz bardziej wymagane w przyszłości.

Często ważne decyzje dotyczące przyszłości będziesz zmuszony podejmować w ciągu sekundy, chociaż w danym momencie będziesz dysponować zbyt małą ilością potrzebnych danych. Właśnie wtedy użyjesz swojej zdolności intuicyjnej, która jest jak zapalająca iskra, przezorna przepowiednia, twórcza siła, kreatywna energia, kluczowy element przy odkryciach i decyzjach, doradca w życiu codziennym.

Zapewne nie każdy spontaniczny pomysł, nie każdy błysk natchnienia jest intuicją.

Leczy, gdy rozwiniemy swoje zdolności intuicyjne, to w decydującym momencie dokładnie będziemy wiedzieli, czy chodzi o intuicję, czy też sprzedany nam za duże pieniądze podprogowy destrukcyjny program.

Intuicyjnie będziemy wiedzieć, czy w danym momencie powinniśmy być aktywni, czy tez będzie lepiej poczekać.

Będziemy wiedzieć, kiedy czas dojrzewa: dobre żniwo może zbierać ten kto siał, gdy czas był ku temu właściwy.

Właśnie teraz nadszedł ten właściwy czas. Przyjmij więc wyzwanie, zacznij rozwijać swoje wszystkie zdolności, aby stać się tym, kim naprawdę jesteś i wydobywać wszystko, co jest do wydobycia w każdej sytuacji.

W człowieka wstępuje nowe życie, gdy pojmuje prawdę wyprzedzającą fakty, gdy poznaje intuicje, telepatię. Potem staje wobec zjawisk życia i mówi: teraz nie tylko rozumiem to co jest, ale to co jest staje się dla mnie jasne, ponieważ wiedziałem już o tym wcześniej.

Człowiek taki staje się twórcą przyszłości. Gdy czyni swą własnością nie tylko prawdy zdobyte wyłącznie myśleniem opartym na świecie zewnętrznym, oparte na doświadczonych wzorach, ale także prawdy zdobyte myśleniem wyprzedzającym fakty.

To wtedy rozciąga siłę swojej świadomości od teraźniejszości aż do przyszłości.

Prawdy zdobyte twórczym myśleniem mają wyzwalającą siłę i wyznaczają człowiekowi we wszechświecie takie miejsce, że może powiedzieć o sobie: współtworzę wraz z Tym, co stwarza przyszłość.

Sławę Michaelowi de Notredame przyniosły przepowiednie dotyczące losu Henryka II. Jedna z nich głosiła, że wkrótce nadejdzie czas, “kiedy jednooki zostanie królem”. Następna głosiła: “Młody lew pokona starego na polu walki w bezpośrednim pojedynku; utkwi oczy swoje w ich złotej klatce; dwie rany w jednej, po czym skona okrutną śmiercią.”

1 lipca 1559 roku król zaszczycił swą obecnością turniej rycerski, biorąc udział w jednym z pojedynków. Lanca jego przeciwnika ześlizgnęła się z królewskiego hełmu i ugodziła monarchę prosto w oko. Rycerz, który miał zaszczyt potykać się z królem, młodszy od niego hrabia de Montgomery, z przerażeniem spostrzegł, że jego broń pęka i ponownie rani króla w gardło. Po dziesięciu dniach straszliwych męczarni król Henryk II zmarł. Do dziś jest on jedynym jednookim władcą Francji.

Przypomniano sobie przepowiednię Nostradamusa. Wrodzy wszelkim geniuszom ówcześni hierarchowie Kościoła Katolickiego skłonni byli posłać tego utalentowanego  wieszcza na stos. Od niechybnej śmierci uratowała Nostradamusa owdowiała królowa Katarzyna.

Nostardamus przepowiedział też nadejście pierwszego Antychrysta słowami: “Cesarz, urodzi się niedaleko Italii; bardziej rzeźnik niż książę; dużo będzie kosztował istnień ludzkich”. Zdaniem interpretatorów był to Napoleon. Przepowiedziana została też klęska Napoleona w Moskwie i pod Waterloo (“Orły pokonają orła”). Kilka z czterowierszy przepowiada też upadek kolonialnej potęgi Portugalii i powstanie Imperium Brytyjskiego oraz panowanie Anglii na morzach. Inne – przepowiadają upadek królów angielskich i rządy uzurpatora Crommwella.

Nauka to wiedza, czy polityka?

Istnieje ścisły związek pomiędzy telekinezą a telepatią. Związek ten może być opisany jako przeciw-materialny odpowiednik podobieństw , które istnieją pomiędzy ruchem fizycznym oraz wibracjami fizycznymi. Telekineza stanowi wynik ruchu przeciw-materii, podczas gdy telepatia jest wynikiem wibracji, drgań przeciw-materii. Dlatego podczas poznawania telekinezy, warto także odnotować istnienie telepatii i fal telepatycznych, przez Teslę nazwanych falami skalarnymi.

Nikola Tesla był elektro fizykiem chorwackiego pochodzenia. Ten geniusz konstruktorski był autorem wielu wynalazków, z których część do dziś nie doczekała się realizacji. Był gotów do największych poświęceń, by udowodnić prawdziwość odkrywanych i potwierdzanych teorii. Na przykład, aby pokazać, że prąd zmienny o wysokiej częstotliwości jest zupełnie nieszkodliwy dla człowieka, na oczach kilkudziesięciu naukowców przepuścił przez swoje ciało prąd o napięciu miliona woltów.

Nikola Tesla odkrył coś, co przekraczało możliwości pojęciowe jego współczesnych jak i dzisiejszych naukowców. Fale skalarne nie są to normalne fale elektromagnetyczne. Ich niezwykłość polega na tym, że mają cztery wymiary, czyli zawierają dodatkowy komponent – czynnik czasu. Fale skalarne mogą oddziaływać na czas albo na przestrzeń, jak też na obie te wielkości naraz. Oddziałują na pola świadomości. Stanowią idealny nośnik informacji, ponieważ ich energia nie maleje wraz z kwadratem odległości od nadajnika. Bariera prędkości światła nie jest dla nich żadną przeszkodą. Wielce prawdopodobne, że to właśnie te fale stanowią czynnik odpowiedzialny za szereg zjawisk uważanych przez naukę za paranormalne (fenomenologiczne), których nie da się wyjaśnić w ramach współczesnej nauki.

Największą pasją Tesli były doświadczenia nad bezprzewodowym przesyłaniem energii na duże odległości. I kiedy był u szczytu swoich możliwości twórczych, nagle wszyscy sponsorzy, którzy zarobili krocie na jego świetnych wynalazkach, wycofali się z finansowania jego eksperymentów. Za pomocą intryg owładniętego zazdrością Edisona zepchnęli go na margines świata nauki.

• Ćwiczenie
• Kwadratowy kawałek papieru należy pozginać według przekątnych tak aby wyszedł kapturek. Połóż go na ostrzu igły, umocowanej na podstawce (np. gumka kreślarska). Takie urządzenie ma tą zaletę, że jest bardzo czułe. Teraz wyobrażając sobie emisję energii i mocno się koncentrując, zmuś daszek do obracanie się. Za pierwszym razem pewnie nie będzie spektakularnych efektów, to naturalne, gdyż efekty przychodzą wraz ze wzrostem wiary, siły woli i mocy koncentracji umysłu! Ludzie o słabej koncentracji i rozproszonym umyśle powinny ćwiczyć częściej.

Tesla doszedł do wniosku, iż fale elektromagnetyczne zawierają pewien rodzaj energii, która niesie w sobie wszelkie informacje, jakie istnieją we Wszechświecie. Energia ta stanowi swego rodzaju “psychikę wszechrzeczy”. To właśnie dzięki niej fale przechowują ludzkie odczucia i nie traci się pamięci zdarzeń, choć wiele komórek w mózgu zawierających ich zapis – ginie. Ponieważ fala skalarna jest jednocześnie materią, informacją i czasem, potrafi nie tylko przesyłać pewne komunikaty, ale i tworzyć nowe, niezależne światy. Jest w Kosmosie tym, czym u człowieka mózg: nie tylko odbiorcą, ale i kreatorem zdarzeń.

Środowisko naukowe zrobiło wszystko, by badania te skompromitować i zniszczyć. Prawdopodobnie obawiano się publikacji faktu, że być może w mózgu każdego z nas drzemią siły, których uruchomienie może przynieść prawdziwą nieśmiertelność. A wykpiwana “magia” mogła się okazać najzwyklejszym zjawiskiem fizycznym, magiczną choć bardziej zaawansowaną fizyką o szerszym widzeniu świata i zjawisk.

Fale skalarne to zjawisko będące u podstawy teorii  Falowej Struktury Materii, która oprócz zjawisk fizycznych doskonale wyjaśnia także wszelkie zjawiska niezwykłe w sposób matematycznie precyzyjny. Falowa struktura materii  została zaproponowana już 130 lat temu przez słynnego angielskiego geodetę, Williama Clifforda, który przemawiał przed Stowarzyszeniem Filozoficznym Cambridge w 1870 roku: „Wszelka materia jest po prostu pofałdowaniem struktury przestrzeni.”

Clifford rozwinął tę koncepcję jako trójwymiarową dynamikę, która redukuje się do czterowymiarowej kinematyki opisującej materię, elektromagnetyzm i energię kinetyczną jako krzywiznę dynamicznej przestrzeni Riemanna. Jego praca, pierwowzór WSM i Ogólnej Teorii Względności, została zlekceważona.

W rozumieniu Clifforda, masa i ładunek nie istnieją, lecz są właściwościami falowej struktury w przestrzeni. W skrócie, to fale przestrzeni są realne, podczas gdy masa i punktowe ładunki są zaledwie przejawami falowej struktury, nazywanymi Schaumkommen przez Schrödingera. Ich propozycje były spójne z obecną postacią teorii kwantowej, ponieważ matematyka kwantowa nie opiera się na wierze w cząstki lub ładunki.

Ernst Mach proponował około roku 1890, że prawo inercji zależy od wszelkiej masy we wszechświecie. Ta propozycja jest znana jako Zasada Macha. To było pierwsze spostrzeżenie, że prawa Natury zależą od kosmologii. Albert Einstein był pod silnym wpływem tych koncepcji, gdy obmyślał swoją Ogólną Teorię Względności. Zasada Macha, w bardziej dosłownej formie, stała się Drugą Zasadą teorii Falowej Struktury Materii, z której wywodzą się wszystkie pozostałe prawa. Paul Dirac nigdy nie był zadowolony z pojęcia dyskretnej punktowej cząstki, ponieważ nieskończoności wynikające z obliczeń siły Coulomba musiały być korygowane przez renormalizację. Napisał on: „To po prostu nie jest sensowna matematyka. Sensowna matematyka pozwala na pomijanie wartości gdy jest zbyt mała, by mogła mieć znaczenie, a nie na pomijanie jej gdy jest nieskończenie duża i niewygodna dla nas!” (Paul Dirac). Oczywiście wniosek jest taki, że podstawowe równania są niepoprawne i wymagane są radykalne zmiany. Dirac przewidział narodziny Falowej Struktury Materii.

Czy też możesz zostać wizjonerem?

Zwykle przyjmuje się, że ilość informacji, które odbieramy ze świata, dalece przewyższa ilość, jakiej potrzebujemy do świadomego istnienia w świecie. Duża część tych informacji jest filtrowana przez przekonania, oczekiwania i światopogląd.

Zasadniczo to, co dzieje się w świecie zewnętrznym, zawsze znajduje swoje odbicie w świecie wewnętrznym. Czy tak samo jest w odwrotnym kierunku? Czy to, co postanowisz, zmaterializuje się w Twoim życiu?

Pierwszą rzeczą jest zrozumienie, że świat to właściwie trzy rzeczywistości istniejące równocześnie.
Pierwszą rzeczywistość stanowi makro ciało, na przykład to samo, które widzisz spoglądając w lustro. Jeśli jednak spojrzymy na to samo ciało pod mikroskopem, staje się ono czymś innym. Staje się światem komórek i bakterii.- staje się ciałem będącym w innych relacjach ze światem otaczającym, niż ty. Ten mikroskopijny obraz ciebie potrafi oddziaływać z zewnętrznym światem w dalece większym stopniu, niż ty taki, jakiego widzisz się w lustrze.

Możesz też spojrzeć na siebie, jako na przejaw myśli. Myślę, więc jestem. Czy jednak wszystkie myśli, które obserwujesz są twoje? Kto w którym momencie w tobie myśli? Jaki jest związek pomiędzy twoimi myślami, a innymi myślami tego świata? Czy rzeczywiście są pomiędzy nimi jakieś rozgraniczenia?

Psychokineza i eksperymenty psychokinetyczne nie są uznawane przez dwudziestowieczną naukę akademicką, gdyż nie opracowano do tej pory technologii na powtarzalność dowodów istnienia tych zjawisk. Jak na razie mają one charakter fenomenologiczny. Faktycznie jednak wiele eksperymentów ma cechę powtarzalności, jeśli rzecz jasna wykonywać je w odpowiednich warunkach, zgodnie z wymogami zjawiska. Ty też możesz dobyć doświadczenie w tej dziedzinie.

Można wyróżnić następujące typy psychokinezy:

- lewitacja – umiejętność unoszenia osób traktowana jest jako telekineza, jednak wektor przesunięcia jest nie poziomy a pionowy. Lewitacja może być nazwana telekinezą żywych organizmów. Lewitacja to zjawisko unoszenia spowodowane lokalnym zniesieniem sił pola grawitacyjnego.

- teleportacja – przenoszenie przedmiotów, czasami z bardzo odległych miejsc.

- pirokineza – wywoływanie ognia, powodowanie pożarów siłą woli; psychokinetyczne działanie mikro polegające na zwiększaniu temperatury obiektu, prowadzącego do jego zapalenia (samozapłonu). Poprzez zwiększenie częstotliwości drgań cząsteczek, zwiększa się temperatura obiektu.

- kriokineza – zamrażanie, gaszenie ognia, wytwarzanie chłodu lub zimnego powiewu; psychokinetyczne działanie mikro polegające na zmniejszeniu temperatury obiektu. Poprzez zmniejszenie częstotliwości drgań cząsteczek, zmniejsza się temperatura obiektu.

- hydrokineza – psychokinetyczne tworzenie wody; powodowanie skraplania cieczy; także wywoływanie deszczy i powodzi. Wywołanie powodzi przez polskiego szamana obserwowała w 1997 roku w lipcu grupa polskich tantryków w Złotym Potoku w Sudetach. Udział brało ponad 30 uczniów sztuk tantrycznych.

Psychokineza to umiejętność  poruszania materią z pomocą sił psychicznych, z pomocą umysłu i woli. Ćwiczenia dla rozwoju zdolności należy wykonywać przez dłuższy okres czasu. W wielu przypadkach pierwsze efekty można zobaczyć dopiero po kilku miesiącach, chyba, że ma się jakieś wrodzone zdolności. Przystępując do tych ćwiczeń podobnie jak przed każdym innym działaniem wymagającym skupienia, należy się wyciszyć, uspokoić, medytować.

Lewitacja jest to zdolność do unoszenia się nad powierzchnią ziemi bez używania jakichkolwiek bodźców zewnętrznych. Osoba nie ma żadnego kontaktu z podłożem. Oficjalnie jest to zjawisko niewyjaśnione, jednak na przestrzeni lat dziesiątki osób pokazywały, iż potrafią lewitować.

Pomijam tu oczywiście sztuczki iluzjonistyczne – wśród nich chyba najsłynniejszy popis Davida Copperfielda. Można tez udać lewitację niewielkich przedmiotów używając do tego pola elektromagnetycznego, czy też sprężonego powietrza. Lewitacja osoby ludzkiej to z zasady zupełnie inna kwestia.

Opowieści o lewitujących zakonnikach, siddhu, mnichach buddyjskich i fakirach od lat zadziwiają ludzi. Niektórzy badacze zjawisk lewitacji są przekonani, że jest to utracona umiejętność homo sapiens. Kiedyś, w zamierzchłych czasach, gdy ludzie bardziej byli skierowani do wewnątrz, potrafili unosić się w powietrzu i odczytywać myśli innych, przesuwać przedmioty siłą woli, wędrować ciałem śniącym –  a więc posiadali te umiejętności, jakie teraz mają jedynie niektórzy ludzie, a i to zazwyczaj w ograniczonym zakresie.

Jednak nada jako ludziel mamy to coś w sobie, dzięki czemu te cuda są możliwe. Wystarczy pobudzić duszę i umysł, by ta zmusiła mózg do wysiłku woli, do wytwarzania mocy kreacji.

W kronikach opisanych jest wielu świętych chrześcijańskich, którym się to przydarzało – ze świętym Franciszkiem z Asyżu i Ojcem Pio włącznie. W Polsce lewitowała publicznie siostra Faustyna Kowalska. W XVII wieku unosił się włoski zakonnik, święty Józef z Copertino. Najwyraźniej głęboka modlitwa, będąca w gruncie rzeczy medytacją, potrafi pokonać siłę grawitacji. Innym słynnym człowiekiem, który potrafił lewitować, był XIX-wieczny wizjoner, spirytualista Daniel Dunglas Home. Wielokrotnie widziano, jak unosił się w powietrzu. Twierdził on, że nie ma pojęcia, jak to robi, mówił jedynie: jakaś siła unosi mnie w powietrze.

Angielscy podróżnicy, którzy pod koniec XIX i na początku XX wieku dotarli do odosobnionych klasztorów tybetańskich, opisują w swych relacjach nie tylko mnichów lewitujących, ale i przenikających przez ściany. Wszystkie linie przekazu jogi i tantry bardzo cenią uczniów, którzy uzyskali zdolności takie jak lewitacja czy zdolność przenikania do zamkniętych pomieszczeń wprost przez ściany. Takie grupy bardziej zaawansowanych uczniów Mahavatara Kriya Babajiego opisywał Mistrza Yogananda, a i podobni znani są z Misji Ramakriszny, Premanandy, czy choćby Śri Anandamurti, który znany był z tego, że potrafi się uczniom z nagła ukazywać.

Wielcy mistycy ujawniają nam istnienie inteligencji wyższego rodzaju niż normalna, oraz obecność w świecie bardziej powszechnej i intymnej siły miłości, wychodzącej poza poziom typowy dla wszystkich. Tego rodzaju myślenie jest jednak niemożliwe do przyjęcia dla osób przenikniętych duchem scjentyzmu, żyjących w naszej epoce. Podobne stanowisko zajmowali również teolodzy w epoce Joanny d’Arc.

Osoba mistyka szokuje środowisko kulturowe i religijne, w którym jego doświadczenia mają miejsce. Doświadczenia te niemożliwe do ujęcia w schematy myślowe są dla tego środowiska nie do przyjęcia, równocześnie wzbudzając podejrzenie. Dlatego też nieodzowne jest uzasadnienie i wyjaśnienie ich wobec wszelkich form inkwizycji.

Kościół zazwyczaj nie wypowiada się na temat rzeczywistości zjawisk nadzwyczajnych, poddając jednak badaniu treść wypowiedzi oraz życie osób doznających widzeń. Również w procesach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych, podczas których bada się zgodność życia z wiarą i moralnością ewangeliczną, bierze się pod uwagę cuda, traktując je jako znaki działania Bożego.

Powracając do poszczególnych zjawisk oraz osób, które w wyjątkowy sposób ich doświadczały, należy podkreślić, że lista ich jest długa. Gdy zwrócimy uwagę jedynie na osoby, których wyjątkowość w tej dziedzinie została potwierdzona przez Kościół lub też stała się przedmiotem jego uwagi, możemy dostrzec w ostatnich wiekach wiele znaczących postaci. Są to m.in.: Weronika Giuliani, Katarzyna Emmerick, Jan Vianney (proboszcz z Ars), Bernardeta Soubirous, Katarzyna Labouré, Jan Bosco, Teresa Neumann, Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej, Gemma Galgani, Pio z Pietrelciny, Faustyna Kowalska, Marta Robin.

Kto poznaje świat tylko poprzez psychologię, albo też cokolwiek co ma do czynienia z pojęciami psychologii, ten przekona się, że w tego typu dziełach nie ma głębi treści. Ma się uczucie, że psycholodzy tylko żonglują pojęciami. Kto rozwija dzisiaj np. właściwe, jasne pojęcie tego, czym jest wyobrażenie, czym jest wola?

Dziś jednak możesz przyjrzeć się bliżej temu, czy i w jaki sposób świat nadprzyrodzony objawia się za pośrednictwem jasnowidzących wizjonerów. Podczas warsztatów staram się ich uczestnikom przybliżyć moc poznawczą imaginacji, intuicji i inspiracji. Być może nie od razu  i nie  każdy z Was stanie się wizjonerem, mistykiem, lewitującym. Nie kazdy pozbędzie sie telefonu komórkowego na rzecz telepatii, lub samochodu z powodu posiadania umiejętności telekinezy, ale kazdy się przekona, jak wiele prawdy jest w przekazach o mistykach. Tym razem będziesz mógł w laboratoryjnych warunkach warsztatu poznać to, czego poznać wcześniej nie miałeś okazji. Kto wie, a może te wszystkie opisane umiejętności Ty też posiadasz, tylko nie pamiętasz już, że dawno temu o tym zapomniałeś?

.

Widzenie na odległość – to zdolność uzyskiwania informacji bez użycia pięciu podstawowych zmysłów (wzroku, smaku, słuchu, powonienia, dotyku). Tego rodzaju poznanie prawdopodobnie leży u podłoża niektórych przypadków intuicji. Umiejętność tę nazywa się także postrzeganiem pozazmysłowym (ESP – od ang. extrasensory perception), telepatią, jasnowidzeniem, prekognicją. „Widzenie na odległość” to najnowszy zwrot opisujący to zjawisko.

Historia badań nad widzeniem na odległość

B. P. Wiesner i R. L. Thouless

B. P. Wiesner i R. L. Thouless, naukowcy ze Stowarzyszenia Badań Parapsychicznych w Anglii, zaczęli w latach 40. używać 23 litery alfabetu greckiego – psi (wymawianej w języku angielskim jak słowo sight, oznaczające „wzrok”), na oznaczenie tego typu zjawisk.

Gdy w XIX stuleciu zaczęto w Anglii systematycznie studiować zjawiska psi, badacze kojarzyli je z różnego rodzaju przenoszeniem sygnałów, podobnym do fal telegraficznych lub elektromagnetycznych. Przypuszczano, że ludzki umysł wysyła i odbiera sygnały w efekcie nieznanego procesu, nazwanego „telepatią”. Starsze określenia, takie jak telepatia, sugerowały występowanie pewnego typu promieniowania, natomiast nazwa „psi” nie narzuca takich konotacji.
Na przełomie wieków kilku angielskich naukowców badało zdolność niektórych osób obdarzonych parapsychicznym talentem do opisywania odległych miejsc. Pewne eksperymenty dały wyniki podobne do osiąganych później w Stanford Research Institute.

We wszystkich tych wcześniejszych pracach zakładano, że w owym oddalonym miejscu musi przebywać człowiek, będący źródłem informacji (nadawca). Zakładano wówczas, że kontakt psychiczny jest rezultatem przepływu sygnałów między mózgami.

J. B. Rhine

Na początku lat 30. XX stulecia doktor J. B. Rhine z Duke University opatrzył badane przez siebie umiejętności, związane z rozmaitymi aspektami psi (jasnowidzenie, telepatia) wspólną nazwą postrzeganie pozazmysłowe, ESP.

Większość jego badań opierała się na analizie statystycznej, do której używano kart tylko z sześcioma symbolami. Uczestnicy eksperymentów nie widzieli kart. Przy ich wyborze kierowali się jedynie instynktem, przeczuciem czy intuicją. Rezultaty badań dostarczyły statystycznego dowodu, że ESP istnieje.

M. Ullman

W latach 60. w Maimonides Medical Center w Brooklynie, zainicjowano nowe podejście do badań zdolności parapsychicznych. Badania te, prowadzone przez M. Ullmana, S. Kripnera i Ch. Honortona miały na celu znalezienie dowodu na istnienie tego rodzaju umiejętności w snach. Na początku lat 70. zaczęli oni również badać stany pełnego relaksu, by przekonać się, czy ludzie mogą przejawiać takie umiejętności również na jawie.

Jak wyglądały eksperymenty?

Zamykano asystenta w osobnym pomieszczeniu i dawano mu za cel obserwacji przypadkowo wybrany obiekt, przeważnie reprodukcję obrazu. W późniejszych eksperymentach, prowadzonych w stanach pełnego relaksu, asystent patrzył na obraz, mając nadzieję, że wyobraźnia lub inne wrażenia badanego będą odpowiadać temu obiektowi. Wyniki otrzymywane przez ponad 20 lat były znaczące pod względem statystycznym. Dostarczyły dowodu, że zdolności parapsychiczne mogą się pojawiać zarówno we śnie, jak w stanie relaksu.
Niektóre testy dowiodły, że wyobraźnia, działająca we śnie lub w stanach odprężenia, może w dużym stopniu trafnie oddawać rzeczywistość, prawie jak zdjęcie.

Badania w Stanford Research Institute

Badania takie prowadzono wkrótce w Stanford Research Institute. Pod koniec lat 70. badania takie zainicjował D. R. Jahn z Princeton University. Prowadzono je również w ośrodku Rhine Research Centem, w Durham w Karolinie Północnej.

Eksperymenty te, prowadzone w ciągu wielu lat, dowiodły:

•  Widzenie na odległość nie jest ograniczone czasem, ani przestrzenią,
•  Widzenie na odległość jest zjawiskiem naturalnym, którego w różnym stopniu może dostarczyć każdy człowiek,
•  Szkice i rysunki są bardziej wiarygodne niż ich interpretacja,
•  Motywacja oraz świadomość wagi zadania są ważniejsze niż jakikolwiek trening,
•  Informacje otrzymywane w rezultacie widzenia na odległość stanowią mieszaninę prawdy i fałszu. Chaos ten można zmniejszyć dzięki praktyce i doświadczeniu.

Co to jest widzenie na odległość?

Określenie „widzenie na odległość” wynikało stąd, że obserwatorzy na ogół doświadczali doznań wzrokowych, oraz doświadczali również wrażenia innych zmysłów. Informacje otrzymywane podczas tego typu doświadczeń zwykle są wzrokowe, co oznacza, że można postrzegać sceny z życia czy budowle w poszczególnych strefach geograficznych.

Graff uważa, że widzenie na odległość jest nieznanym procesem przypominającym ESP, istniejącym niezależnie od naszego do niego stosunku.

Jaki może być stopień dokładności informacji uzyskiwanych za pomocą „widzenia na odległość”?

Dane eksperymentalne są bardzo różne. Czasami występuje niewielka korelacja z obserwowanym obiektem albo nie ma żadnej, innym razem uzyskuje się wysoki stopień dokładności.

Silna motywacja i przypisywanie testom dużego znaczenia zazwyczaj zwiększały dokładność wyników. Stwierdzono również, że postawa osób kierujących testami wywierała wyraźny wpływ na otrzymywane rezultaty.

Eksperymenty z widzeniem na odległość
Na początku lat 70. naukowcy ze Stanford Research Institute badali relacje osób, które potrafią opisać odległe, nie znane im miejsca, w czasie, gdy są one odwiedzane przez ich przyjaciół czy znajomych. Odbierane przez te osoby wrażenia zgadzały się z rzeczywistością.

Widzący na odległość i naprowadzający

Początkowo badacze przypuszczali, że człowiek przebywający w miejscu będącym celem obserwacji służy jako swego rodzaju światło przewodnie, które kieruje na siebie uwagę osoby patrzącej.
Sporządzane przez ludzi obrazy odpowiadały na ogół rzeczywistemu rozmieszczeniu obiektów, nie potrafili oni trafnie nazwać, ani przeanalizować swoich przeżyć. Mógł on na przykład zobaczyć i naszkicować wielką białą kopułę i nazwać ją „obserwatorium”, podczas gdy naprawdę był to budynek Kapitelu w Waszyngtonie.
Naukowcy odkryli, że w obserwowanym miejscu wcale nie musi przebywać osoba naprowadzająca.
Inne eksperymenty wykazały, że do wyznaczania miejsc obserwacji wystarczy używać powszechnie przyjętych układów odniesienia, takich jak współrzędne geograficzne. Znając tylko współrzędne, osoby widzące na odległość mogą dostarczyć wiarygodnych informacji na temat odległego obiektu.
Stwierdzono także, że również inne abstrakcyjne wyznaczniki, takie jak liczby czy nazwy, pozwalają obserwatorowi opisać widziany obiekt. Wyniki tych badań doprowadziły do programu Stargate.

Widzący na odległość

Osoby, które wypadają nieźle w pomiarach intuicji, emocji i percepcji, najczęściej dobrze sobie radzą z widzeniem na odległość.
Pomyślne rezultaty zazwyczaj uzyskiwały osoby ciekawa świata, o otwartym umyśle i spontaniczne.
Niektórzy parapsycholodzy odkryli, że ludzie mający w dzieciństwie częste doświadczenia natury parapsychicznej są najlepszymi kandydatami.

Człowiek znajduje się w stanie czuwania i wie, co się z nim dzieje podczas sesji. Doznania – najczęściej obrazy, a czasami uczucia i emocje – pojawiają się w warunkach snu na jawie. Potrzebny jest pewien stopień odprężenia, lecz nie tak głębokiego, jak wymagają pewne stany medytacji.

Zjawiska psi mają charakter holograficzny. Związki z fizyką kwantową

Fizyka kwantowa odwołuje się do holograficznej, przypominającej fale, natury wszechświata. Hologram jest rezultatem interferencji fal. Każda jego cząstka zawiera w sobie takie same informacje, jak cały hologram. Odległe informacje, których nie da się wyjaśnić w sposób konwencjonalny, są przewidywane i obserwowane między połączonymi cząsteczkami. Owe interakcje noszą nazwę „pozalokalnych”.
Fizyka kwantowa uwzględnia cel obserwacji, kiedy mierzy właściwości cząsteczek elementarnych. Elektron można opisać jako cząsteczkę lub jako falę, w zależności od tego, w jaki sposób się go obserwuje i mierzy. Pewne czynności mózgu mają charakter fal i wykazują cechy hologramu.

Zjawiska psi mogą mieć charakter holograficzny lub falowy, jak w przypadku światła. „Fale psi” mogą być ośrodkiem do uzyskania hologramu umysłowego, który obejmuje cały wszechświat.

Po co nam to?

Wielu ludzi w rutynowy sposób wykorzystuje zdolności parapsychiczne w swoich praktycznych działaniach. Widzenie na odległość może być dodatkowym narzędziem pomagającym w codziennej pracy. Dodatkowo ćwiczenia ESP wpływają na lepszą pracę z intuicją, a intucja budzi coraz większe zainteresowanie, rónież  menedżerów wyższego szczebla zarządzania. 

.